Πατρίδα κάτω απ΄την ομίχλη
Η σκέψη σου σαν την ομίχλη, έξω απ' τη θύρα σου.
Το φως θαμπό, ψυχρό, δίχως αγάπη,
δεν μοιάζει ελπίδα. Μοιάζει οργή μπροστά στα λάθη,
υποκριτών που 'χουν στα χέρια τους τη μοίρα σου.
Ομίχλη σκεπάζει, θαρρείς, μια χώρα ρημαγμένη.
Κανείς δεν βλέπει, ούτε και καταλαβαίνει,
τι πλησιάζει, τι είναι αυτό που θ' αντικρίσει.
Μα κι αν ο αέρας την ομίχλη, τη σκορπίσει,
πάλι κανείς τα μάτια του δεν τα σηκώνει !
Αυτή η ομίχλη είναι καλή ! Είναι μια λύση,
για να μη βλέπεις ποιος κρατάει το τιμόνι !
Γιώργος Χατζηαθανασίου
Το φως θαμπό, ψυχρό, δίχως αγάπη,
δεν μοιάζει ελπίδα. Μοιάζει οργή μπροστά στα λάθη,
υποκριτών που 'χουν στα χέρια τους τη μοίρα σου.
Ομίχλη σκεπάζει, θαρρείς, μια χώρα ρημαγμένη.
Κανείς δεν βλέπει, ούτε και καταλαβαίνει,
τι πλησιάζει, τι είναι αυτό που θ' αντικρίσει.
Μα κι αν ο αέρας την ομίχλη, τη σκορπίσει,
πάλι κανείς τα μάτια του δεν τα σηκώνει !
Αυτή η ομίχλη είναι καλή ! Είναι μια λύση,
για να μη βλέπεις ποιος κρατάει το τιμόνι !
Γιώργος Χατζηαθανασίου
