Οι «ακραίοι», η δημοκρατία, το δικαίωμα στη διαμαρτυρία και οι κίνδυνοι για τον λαό

Οι «ακραίοι», η δημοκρατία, το δικαίωμα στη διαμαρτυρία και οι κίνδυνοι για τον λαό

Κάποιοι δηλώνουν αλληλεγγύη στους καταληψίες της βίλας Αμαλίας και στους διάφορους αναρχοκουκουλοφόρους που σουλατσάρουν στα πανεπιστήμια. Αλληλεγγύη σε τι ακριβώς; Στη "λογική¨να εισβάλεις σε όποιο κτίριο θέλεις, να αποθηκεύεις υλικά για τις μολότοφ (με τις οποίες καταστρέφεις την περιουσία του συμπολίτη σου και τη δημόσια περιουσία του φορολογούμενου); Να αποθηκεύεις ρόπαλα, σφεντόνες και άλλα παρόμοια σε καιρό κοινοβουλευτικής δημοκρατίας;


Ασφαλώς υπάρχει φτώχεια, κοινωνική αδικία και έχουν γίνει μεγάλα σκάνδαλα κατά καιρούς από τους έχοντες εξουσία. Σαφώς δικαιούται κανείς να διαδηλώνει και να διαμαρτύρεται. Δεν δικαιούται όμως κανείς να καταλαμβάνει δημόσιους χώρους, ούτε να κάνει βανδαλισμούς στα πανεπιστήμια. Σε ποια πολιτισμένη χώρα μπαίνει στο Πανεπιστήμιο όποιος θέλει και κρύβει προϊόντα λαθρεμπορίου και υλικά για μολότοφ, ενώ παράλληλα καταστρέφει την δημόσια περιουσία του πανεπιστημίου, η οποία ανήκει στο λαό; Πως συμβιβάζεται αυτό με την επιθυμία για υψηλής ποιότητας δωρεάν παιδεία;


Υπάρχουν καλές και δημοκρατικές μολότοφ; Οι εργαζόμενοι της Marfin από μολότοφ δεν κάηκαν; Αν οι καταληψίες έχουν συγκεκριμένη δημιουργική και εφαρμόσιμη πρόταση για τη διακυβέρνηση της χώρας ας κάνουν κόμμα και ας διεκδικήσουν την ψήφο του λαού. Ή μήπως έχουν ήδη κόμμα; Πως γίνεται ο ΣΥΡΙΖΑ να υποστηρίζει πολιτικούς χώρους που αντιδρούν βίαια και παραβιάζουν τους νόμους σε καιρό κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, ενώ παράλληλα είναι κοινοβουλευτικό κόμμα και επιθυμεί να κυβερνήσει;


Αναμφίβολα, πρέπει να αντιμετωπισθεί και η βία των ακροδεξιών ή νεοναζιστών! Η βία και η αυθαιρεσία εκφράζει ακραίους χώρους (είτε ακροαριστερούς, είτε ακροδεξιούς) που συνήθως δεν έχουν ρεαλιστικές προτάσεις, ξέρουν να φωνάζουν και να καταστρέφουν, αλλά όχι να προτείνουν, ούτε να δημιουργούν. Ερώτημα: Υπήρξε ή υπάρχει κανένα κομμουνιστικό ή σοσιαλιστικό καθεστώς (πχ πρώην Σοβιετική Ένωση, Κίνα, Βόρεια Κορέα, Κούβα, Βόρειο Βιετνάμ κλπ), στο οποίο μπορεί κάποιος να προβαίνει σε καταλήψεις ή να ρίχνει μολότοφ ατιμώρητος;


Μπορεί κάποιος σε αυτά τα καθεστώτα, έστω, να πει άφοβα και ελεύθερα τη γνώμη του; Το μεροκάματο του εργάτη δεν είναι μικρότερο σε αυτά τα καθεστώτα από ότι στην Ελλάδα; Είναι φανερό ότι οι κκ Παπακωνσταντίνου, Βενιζέλος και Παπανδρέου έχουν βαριές ευθύνες για τη μη αξιοποίηση της λίστας Λαγκάρντ, ώστε να πληρώσουν κάποιοι μεγαλοφοροφυγάδες (κοινώς "λαμόγια"). Σαφώς, πρέπει να αλλάξει ο νόμος περί ευθύνης υπουργών, ώστε να τιμωρούνται επίορκοι πολιτικοί. Όμως ποια είναι η σημερινή κρίσιμη κατάσταση της χώρας; Αν καταρρεύσει η κυβέρνηση και επικρατήσουν οι αντιμνημονιακοί, θα διακοπεί το εξωτερικό δάνειο και η χώρα θα βρεθεί διεθνώς απομονωμένη, σε άτακτη χρεοκοπία και αναγκασμένη να τυπώσει δραχμή.


Ποιος μπορεί να εγγυηθεί την αξία του μεροκάματου όταν η δραχμή (που δε θα μπορεί να ανταγωνισθεί το ευρώ) αρχίσει να υποτιμάται συνεχώς; Μήπως οι διάφοροι "ακραίοι" (αριστεροί ή ακροδεξιοί), "επαναστάτες", κλπ οδηγήσουν το λαό σε μεροκάματο (δραχμών) πραγματικής αξίας 2-3 ευρώ; Να διαδηλώσουμε και να αγωνισθούμε σθεναρά για να στηριχθούν όσο γίνεται οι φτωχοί και οι μη προνομιούχοι και να πληρώσουν οι φοροφυγάδες και τα "λαμόγια" ! Να απαιτήσουμε δυναμικά βελτίωση της κυβερνητικής πολιτικής (που περιέχει αρκετά λάθη και αδικίες). Αυτό, ναι, είναι απόλυτα λογικό! Αλλά είναι λογικό να ζητάμε, σε αυτή την κρίσιμη συγκυρία που η οικονομία της χώρας ισορροπεί σε τεντωμένο σχοινί, την πτώση της κυβέρνησης, την πολιτική αστάθεια και τις αλλεπάλληλες εκλογές;


Τι θα γίνει αν αυτά οδηγήσουν στη δραχμή, στην πλήρη χρεοκοπία και την απόλυτη φτώχεια; Αν οδηγήσουν στην απομάκρυνση από την ενωμένη Ευρώπη και στην απομόνωση της χώρας; Αυτό είναι το συμφέρον του φτωχού λαού; Από χώρα ευρωπαϊκή με πολλά προβλήματα, αλλά με προοπτική σύντομης ανάκαμψης, να μετατραπούμε σε τριτοκοσμική; Όταν το όνειρο άλλων χωρών (βλέπε Τουρκία) είναι να εισέλθουν στην Ευρωπαϊκή Ένωση, εμείς θα αποχωρήσουμε πανηγυρικά;